Kamień z Rosetty to monolityczna płyta z kamienia górskiego podobnego do granitu. Jest to głaz pokryty drobnymi, ledwo dostrzegalnymi znakami w trzech językach. Pierwszy tekst jest napisany w języku starożytnej Grecji, drugi składa się z hieroglifów, a trzeci jest zapisany pismem demotycznym – uproszczonymi hieroglifami. Kamień o wadze 760 kg znalazł francuski kapitan podczas budowy fortu w pobliżu Rosetty, w delcie Nilu, i od razu zrozumiał, że to wielkie odkrycie. Płytę natychmiast wysłano do Kairu, do Instytutu Egiptu, a następnie do Muzeum Brytyjskiego. Naukowcy zabrali się za rozszyfrowanie znaków pisma. Ustalili, że w 196 roku p.n.e. egipscy kapłani wy wyryli na kamieniu z Rosetty tekst poświęcony władcy Ptolemeuszowi V Epifanowi. Prawda, że z powodu zniszczeń żaden tekst nie zachował się w całości. Rozszyfrowanie pisma demotycznego nie sprawiło trudności, podczas gdy tekst hieroglificzny pozostawał całkowicie niezrozumiały. Dla wszystkich były to nieznane symbole, które utraciły swoje znaczenie wraz z zagładą starożytnych Egipcjan. Dla wszystkich, z wyjątkiem młodego egiptologa Jeana-François Champolliona. 200 lat temu odczytał hieroglify, wykorzystując znajomość starożytnej greki. Naukowiec zestawiał trzy teksty, obliczając znaczenie każdego hieroglifu. Jego oszałamiający wykład w 1841 roku w paryskiej Akademii Inskrypcji, w którym stwierdził, że hieroglify na kamieniu z Rosetty są jednak czytelne, stał się początkiem egiptologii.
Oryginalny tekst autorski, zachowany bez zmian.