Twoja trasa.

Kiedy wchodzisz do Gregoriańskie Muzeum Egipskie, z podekscytowaniem rozumiesz, że jest to prawie największa ekspozycja egipskich artefaktów na świecie. Tutaj można dowiedzieć się o kulturze egipskiej z eksponatów wykonanych w Mezopotamii i Syrii wiele wieków temu. Gregoriańskie Muzeum Egipskie zostało otwarte w 1839 roku. Składające się z dziewięciu sal, zostało założone przez papieża Grzegorza XVI jako największa kolekcja dziedzictwa kulturowego starożytnego Egiptu. Dziś można tu zobaczyć rzeźby, papirusy, sarkofagi, fragmenty mumii. Papież Pius VII rozpoczął gromadzenie kolekcji od artefaktów z III wieku, okresu inwazji rzymskiej w Egipcie, które zostały odkryte podczas wykopalisk. Nie można przejść obojętnie obok rzeźby Ramzesa II siedzącego na tronie i posągu Udjaḥorresnet, które są wystawione w pierwszej sali wśród innych licznych eksponatów. W drugiej sali znajdują się egipskie malowane drewniane sarkofagi, mumie, słoje kanopskie i figurki ushabti. W czwartej sali szczególną uwagę zwraca posąg Anubisa, w piątej warto zobaczyć posągi Ptolemeusza II i Tiye. W siódmej sali znajduje się kolekcja hellenistycznych i rzymskich rzeźb wykonanych z brązu i gliny, islamskiej i chrześcijańskiej ceramiki. W ósmej i dziewiątej sali znajdują się artefakty z Mezopotamii i starożytnej Syrii.

Udjaorresnet był starożytnym egipskim przedstawicielem religijnym i publicznym, honorowym szlachcicem i kapłanem Neith, bogini wojny i polowań. Udjaorresnet zajmował stanowiska premiera, dyplomaty, skarbnika królewskiego, głównego lekarza, szefa kopistów Wielkich Tekstów i dowódcy floty egipskiej. Był potężną osobą i brał udział w rządzeniu Egiptem. Kiedy był dowódcą egipskiej floty, Egipt został podbity przez armię perską, co położyło kres XXVI dynastii. Podczas kopania figurki ushabti noszące imię Udjaorresnet zostały znalezione w jego posągu Naophorous. Posąg znajdował się w wapiennym sarkofagu umieszczonym w grobowcu. Drugi sarkofag wykonany z bazaltu, w formie ludzkiego ciała, został umieszczony w pierwszym sarkofagu. Posąg Naophorusa zawiera inskrypcje tytułów i zaszczytnych czynów popełnionych przez Udjaorresneta na dworze faraonów.

Konserwacja ciała poprzez balsamowanie odgrywała ważną rolę w kulturze egipskiej. Jest to tradycyjny etap pochówku. Starożytni Egipcjanie wierzyli, że w ten sposób dusza zmarłego łączyła się z jego ciałem po śmierci.Po raz pierwszy balsamowania dokonano w III tysiącleciu p.n.e., a po arabskim podboju Egiptu w 641 r. p.n.e. tradycja ta zanikła.Cały proces balsamowania zajmował kapłanom około 70 dni. Kapłani myli ciało, usuwali organy wewnętrzne i pokrywali je tak zwaną boską solą, aby usunąć wilgoć z tkanek. Jama klatki piersiowej była wypełniana żywicą, aby uczynić ciało ciężkim. Skórę nacierano i aromatyzowano olejkiem zapachowym. Następnie ciało owijano lnianymi bandażami. Przed umieszczeniem w trumnie na twarz mumii nakładano maskę, aby ją chronić i zachować.Aby lepiej zachować mumię, Egipcjanie zaczęli usuwać mózg. Ale później przestali to robić, ponieważ mózg był uważany za fizyczny, emocjonalny i intelektualny rdzeń, centrum ludzkiej istoty.

Posągi przedstawiają Ptolemeusza II i jego siostrę Arsinoe II, która została jego żoną. Ptolemeusz II był królem Egiptu w III wieku p.n.e. Oprócz spraw politycznych, zasłynął z poślubienia swojej siostry Arsinoe.Posiadając tron, Ptolemeusz dążył do rozszerzenia swoich wpływów politycznych poza granice Egiptu i przejęcia kontroli nad terytorium rozciągającym się do Azji. W tym celu wzmocnił swoje pozycje na morzu. W tym czasie jego siostra Arsinoe uciekła od męża w Macedonii do Egiptu, aby zostać królową. Była perfidną i przebiegłą intrygantką w Macedonii. Wyszła za mąż za swojego brata, aby przejąć władzę.Według starożytnych greckich legend te dwa posągi zostały przywiezione do Rzymu przez cesarza Kaligulę. W Rzymie zdobiły budynek poświęcony jego siostrze-żonie Drusilli. Została deifikowana, gdy Ptolemeusz przeciwstawił się Arsinoe II.

Muzeum Pio-Clementino nadal prezentuje najlepsze klasyczne eksponaty. Mieszczące się w Pałacu Belwederskim muzeum uwieczniło imiona swoich założycieli - papieży Klemensa XIV i Piusa VI. Papieże mieli wszelkie powody, by założyć Muzeum. W tamtym czasie, w drugiej połowie XVIII wieku, skarbiec watykański nie mieścił największej kolekcji dzieł sztuki, jaką ich poprzednicy gromadzili przez kilka stuleci. Odbudowano więc skarbiec i Pałac Belwederski. Od tego czasu Muzeum Pio-Clementino zaczęło umieszczać antyczne eksponaty. Wszędzie można zobaczyć różnorodne rzeźby i sarkofagi, w salach i na wewnętrznym ośmiokątnym dziedzińcu z kolumnadami.

Apoxyomenos to symbol starożytnego sportu i wymowna demonstracja szczupłego atletycznego ciała greckich sportowców. Słowo "Apoxyomenos" pochodzi od greckiego czasownika oznaczającego oczyszczać się. Starożytni greccy sportowcy przed zawodami namaszczali swoje ciała olejem, który podczas turnieju pokrywany był piaskiem. Po zawodach sportowcy zeskrobywali mieszaninę piasku i oleju specjalną łyżką zwaną strigil. Posąg Apoksyomenosa przedstawia pełnego gracji, nieco zrelaksowanego, ale poważnego sportowca. Jego szczupła plastikowa sylwetka służy jako niemy dowód popularności sportu w starożytności. Jest to kopia brązowego posągu Apoksyomenosa wykonanego przez greckiego rzeźbiarza Lysippusa w 320 r. p.n.e.

Teraz jesteś na wewnętrznym dziedzińcu, który jest jądrem wszystkich Muzeów Watykańskich. Tutaj znajduje się ekspozycja wspaniałych rzymskich sarkofagów z płaskorzeźbami. Zanim ten dziedziniec stał się obowiązkową atrakcją, którą można znaleźć w przewodniku po Muzeach Watykańskich, był on ogrodem pomarańczowym. Papież Juliusz II ulepszył go, umieszczając antyczne posągi w cieniu drzew tu i ówdzie. Później, w 1775 roku, papież Pius VI polecił ogrodzić teren ogrodu ośmiokątnym portykiem, który obramował wejście do pałacu. Po trzydziestu latach w czterech rogach zbudowano cztery nisze oddzielone arkadami. Są to Nisza Laokoona, Nisza Perseusza, Nisza Apolla i Nisza Hermesa. W ten sposób ogród uzyskał wygląd, który można zobaczyć.

Apollo, bóg słońca i światła, nazywany był "wspaniałym" lub "promiennym". Przez kilka stuleci był bożkiem męskiego piękna. Tuż po swoim powstaniu posąg Apolla z Belwederu był podziwiany zarówno przez zwykłych ludzi, jak i wybitnych rzeźbiarzy. Znawca sztuki Johann Joachim Winckelmann uznał posąg za wzorzec sztuki greckiej. Powiedział, że "ze wszystkich dzieł starożytności, które uniknęły zniszczenia, posąg Apolla reprezentuje najwyższy ideał sztuki". Gdy tylko marmurowy posąg został odkryty niedaleko Rzymu w połowie XV wieku, został umieszczony w ogrodzie Belwederu w Watykanie. Tak więc Apollo został nazwany Apollo Belvedere. Rzeźba Apollo Belvedere przedstawia boga jako potężnego i przystojnego łucznika. Jego ruchy są dynamiczne, zdecydowane i odważne. Według historyków Apollo rzekomo trzyma łuk w lewej ręce i strzałę w prawej. Wydaje się, że właśnie wypuścił strzałę, czekając, do jakiego celu trafi. Strzały i łuk w jego rękach reprezentują jego prawo do karania grzeszników i oczyszczania pokutujących osób z ich grzechów. Głowa Apolla zwieńczona jest wieńcem laurowym, symbolem zwycięzcy. W pobliżu młodzieńca znajduje się pień drzewa ze smokiem Pytonem zabitym przez Apolla w Delfach.

Grupa posągów Laokoona i jego synów przedstawia Laokoona i jego synów atakowanych przez węże morskie. W szczytowym okresie wojny trojańskiej Laokoon ostrzegał Trojan przed przebiegłością i sprytem Greków. Poprosił obywateli, aby nie brali konia trojańskiego. Ale ludzie nie słuchali Laocoöna, a potem postanowił rzucić włócznią, aby pokazać, co to jest. Ale potężny Posejdon chciał, aby Troja została zrujnowana, więc musiał powstrzymać Laocoöna przed ujawnieniem. Posejdon wysłał dwa ogromne węże, aby zaatakowały Laocoöna i jego synów. Węże morskie wynurzyły się z morza, zwinęły szyje swoich ofiar i zabiły je. Grupa posągów wyraża melodramatyczny teatralizm. Rzeźbiarz mistrzowsko wykorzystał swoją wiedzę o ludzkim ciele, aby wyryć postać Laocoöna w najbardziej napiętym momencie. Mięśnie jego ciała były napięte z bólu, a usta zniekształcone krzykiem śmierci. Opłakuje nie tyle siebie, co swoich synów. Nie tylko opis bitwy na śmierć i życie odzwierciedla tragedię. Beznadzieja polega na tym, że cierpienie Laocoöna i jego synów jest rozpaczliwe, ponieważ zostaną zabici w ciągu kilku minut. Ale nawet dobrze o tym wiedząc, Laocoön wciąż ma nadzieję, że uda mu się odepchnąć węże morskie i pozbyć się ich. Rzeźba zachwyca realizmem i szczegółami mięśni ludzkiego ciała, napiętych i wytrzymałych.

Hermes był wysłannikiem bogów i przewodnikiem dusz zmarłych do podziemi. Jego inne imię brzmiało Psychopomp, co dosłownie oznacza "przewodnik dusz". Hermes był również patronem pasterzy, ambasadorów, podróżników, magów, alchemików i astronomów. Poza tym czcili go kupcy, handlarze i sportowcy. Według legend Hermes wynalazł jednostki miary, liczby i alfabet i nauczył ich ludzi. Posąg przedstawia młodego, silnego i przystojnego Hermesa w spokojnym oczekiwaniu. Młody bóg patrzy spokojnie przed siebie. Jest melancholijny; jego spojrzenie jest spuszczone, a płaszcz przerzucony przez ramię jest owinięty wokół przedramienia. Hermes delikatnie opiera prawą stopę o pień palmy. Autor zawarł w rzeźbie ten szczególny senny urok, z którym Hermes jest spełniony. Marmur niesamowicie oddaje płynność i miękkość ruchów Hermesa, jednocześnie ukazując młodość i siłę jego postaci.

Znajdujesz się w Sali Zwierząt. Jest to największa na świecie kolekcja zabytkowych posągów dzikich zwierząt. Wokół znajduje się prawie 150 posągów wykonanych z alabastru, kolorowego i białego marmuru. Prawie wszystkie eksponaty, które można zobaczyć, są kopiami greckich oryginałów wykonanych na polecenie papieża Piusa VI. Nad posągami pracował rzeźbiarz Francesco Antonio Franzoni. Posągi zwierząt i ptaków zostały odrestaurowane pod koniec XIX wieku. W Sali Zwierząt można zobaczyć posąg Meleagra z psem i głową dzika kalidońskiego, tors Minotaura, rzymskie sarkofagi należące do przedstawicieli Scypionów.

Znajdujesz się teraz w sali zaprojektowanej przez włoskiego malarza Michelangelo Simonettiego w 1782 roku. Sala Muz ozdobiona jest szesnastoma marmurowymi kolumnami. Spójrz w górę, a zobaczysz freski na suficie autorstwa Tommaso Conca. Przedstawiają one Apolla i dziewięć muz w otoczeniu słynnych poetów starożytnego świata - Homera, Ajschylosa, Pindara, Wergiliusza, Tasso i Ariosta. W Sali Muz znajdują się marmurowe posągi Apolla i dziewięciu muz, greckich opiekunek sztuki. W rzeczywistości rzeźby te są kopiami oryginalnych greckich posągów wykonanych z brązu w III wieku pne. Jeśli spojrzysz na środek sali, zobaczysz Tors Belwederski, model ciała o idealnych i pięknych proporcjach, według Michała Anioła.

Historycy spierają się o pochodzenie Torsu Belwederskiego. Jednak pomimo braku informacji na temat posągu, wiadomo, że sam Michał Anioł podziwiał wyrafinowane i realistyczne linie muskulatury. Malując freski na suficie Kaplicy Sykstyńskiej, wykorzystał wizerunek starannie wykonanego posągu. Ale kiedy malarz został poproszony o przywrócenie brakujących części tułowia, odmówił, ponieważ uważał posąg za idealny. Teoretyk neoattyku Johann Winckelmann porównał tułów do "potężnego dębu, który został ścięty i pozbawiony swoich gałązek i gałęzi". Historycy zakładają, że posąg może przedstawiać Heraklesa, Polifema, Prometeusza, Aresa lub Filokteta. Najpopularniejsza wersja mówi jednak, że jest to grecki Ajax, siedzący na kamieniu i myślący o samobójstwie. Eksperci sztuki ustalili, że głowa była pochylona w kierunku prawej ręki. Trzymał w niej miecz, którym bohater miał odebrać sobie życie. Podobno podczas wojny trojańskiej Odyseusz został mianowany dowódcą, a nie Ajax, i był tak wściekły, że się zabił.

Round Hall ma prawie 250 lat. Została zaprojektowana i zbudowana w stylu klasycystycznym w czasach swojej świetności, w 1780 roku. Za projekt odpowiedzialny był Michelangelo Simonetti. Spójrz w dół, a zobaczysz, że podłoga pokryta jest rzymską mozaiką z III wieku, przedstawiającą bitwy greckich wojowników z trytonami i centaurami. W centrum Okrągłej Sali można zobaczyć ogromną porfirową nieckę o obwodzie 13 metrów. Wcześniej zdobiła ona dom cesarza Nerona. W niszach znajduje się 18 posągów i marmurowych popiersi rzymskich i greckich bogów oraz mitologicznych bohaterów. Warto przyjrzeć się rzeźbie Antinousa. Znajdziesz tu również portret cesarza Hadriana przedstawionego jako Dionizos oraz posąg potężnego Herkulesa. Jest to jedyny pozłacany posąg, który przetrwał w niezmienionej formie od czasów starożytnych.

Jest to jedyny na świecie posąg z brązu pokryty antycznym, oryginalnym złoceniem. Herakles trzyma w rękach ciężką maczugę, lwią skórę i jabłka Hesperyd. Przypominają one o pierwszej i ostatniej z dwunastu prac Heraklesa. Skóra lwa nemejskiego jest symbolem pierwszej pracy Heraklesa. Atleta miał zabić ogromnego lwa terroryzującego wzgórza wokół Nemei. Kiedy Herakles znalazł jaskinię, w której mieszkała bestia, zablokował wejście kamieniem. Następnie ogłuszył lwa swoją maczugą i udusił bestię na śmierć. Jabłka Hesperyd symbolizują dwunaste, najtrudniejsze zadanie wykonane przez Heraklesa. Według legend miał on udać się do tytana Atlasa i przynieść z jego ogrodu trzy złote jabłka. Atlas podtrzymywał niebo na swoich barkach, a ogrodu strzegły Hesperydy, jego córki. Zanim Heraklesowi udało się zerwać trzy jabłka, znalazł drogę do ogrodu, oszukał smoka broniącego drzew i samego Atlasa.

Sala Krzyża Greckiego została zaprojektowana przez Michelangelo Simonettiego. Spójrz w dół przy wejściu do sali, a zobaczysz, że podłoga pokryta jest cenną mozaiką datowaną na III wiek p.n.e. Po raz pierwszy mozaika ta wyłożyła podłogę w willi w Tusculum, niedaleko Rzymu. Co ciekawe, hala zbudowana jest w formie krzyża greckiego. Krzyż grecki to krzyż z prostokątnymi ramionami o równej długości, które są do siebie prostopadłe. Ta szczególna cecha dała nazwę hali. Uważny zwiedzający zauważy egipskie elementy dekoracyjne w tej sali. Można tu zobaczyć sarkofagi wykonane z porfiru. Jeden sarkofag został wykonany dla Konstancji, córki cesarza Konstantyna, a drugi - dla jego matki Heleny. Spójrz na dekorację sarkofagu Heleny. Na trumnie wyrzeźbiono rzymskich jeźdźców, którzy pokonali barbarzyńców. Sarkofag Konstancji jest ozdobiony rzeźbionymi amorkami zbierającymi winogrona. Nie można przejść obojętnie obok wyjątkowego eksponatu - figury kobiety ukazanej w ruchu. Można ją zobaczyć za Sarkofagiem Świętej Heleny. Historycy uważają, że jest to pojedynczy zachowany posąg Kleopatry. Między innymi w Sali Krzyża Greckiego można podziwiać rzeźby Oktawiana Augusta i Juliusza Cezara oraz mozaiki.

Galeria Kandelabrów została urządzona w 1761 roku. Pierwotnie służyła jako otwarta loggia, ale została odnowiona na życzenie papieża Piusa VI. Galeria jest niezwykle rozległa, jej długość wynosi 80 metrów i jest podzielona marmurowymi kolumnami na sześć sekcji. Widać, że podział ten jest dość formalny, a łuki wsparte na kolumnach wyznaczają powierzchnię każdej sekcji. W każdej z nich znajdują się wazy, elementy sarkofagów i ołtarzy, freski, urny pogrzebowe, rzymskie mozaiki. I wreszcie, wzdłuż ścian Galerii znajdują się główne eksponaty - marmurowe kandelabry z II wieku z Otricoli. Warto spojrzeć pod nogi przy wejściu do trzeciej sali Galerii. Przy samym wejściu znajduje się fresk przedstawiający herb rodzinny i insygnia papieskie przedstawione jako dwa skrzyżowane klucze pod triregnum. Na prośbę papieża Leona XIII seria fresków została namalowana przez włoskiego malarza Ludwiga Seitza. W Galerii Kandelabrów można zobaczyć rzymskie kopie greckich dzieł sztuki datowanych na I-III w. p.n.e. Zachęcamy do obejrzenia najbardziej znanych eksponatów - "Ganimedes i orzeł", "Artemida z Efezu", "Chłopiec z gęsią", "Perski wojownik".

Rzeźba Dwukonny rydwan jest symbolem władzy i uznania dowódcy. Rydwan wojskowy to solidny, szybki, lekki i luksusowy pojazd. Takimi rydwanami ciągniętymi przez konie powozili centurionowie, najlepsi rzymscy wojskowi. W ten sposób demonstrowali swoją przynależność do elity armii. W XVI wieku rydwan, nazywany przez Rzymian bigą, był używany jako tron biskupi w kościele św. Dynamiczna kompozycja, którą widzimy, składa się z elementów zmontowanych podczas renowacji w 1788 roku. Włoski rzeźbiarz Francesco Antonio Franzoni był odpowiedzialny za renowację rydwanu. Odrestaurował koła rydwanu i jednego z koni, a następnie sam wyrzeźbił drugiego.

Orzeł unosi w powietrze młodego, przystojnego Greka Ganimedesa i przenosi go na Olimp, górę wszystkich bogów. Według legend Zeus był tak zachwycony nieziemską urodą Ganimedesa, że porwał młodego chłopca. Nie wiadomo, czy najwyższy bóg wysłał ptaka, czy też sam zamienił się w orła i przywiózł młodzieńca na Olimp. Zeus dał ojcu skradzionego Ganimedesa złotą winorośl, parę koni i słowo, że jego syn będzie wiecznie młody i nieśmiertelny. Po porwaniu Ganimedes został nosicielem pucharu na Olimpie i służył bogom nektarem i ambrozją. Rzeźba nie przedstawia lotu, a jedynie moment, w którym orzeł ostrożnie łapie Ganimedesa i zabiera go z ziemi. Ciało ptaka jest ustawione pionowo, a skrzydła rozłożone poziomo. W ten sposób postacie Ganimedesa i orła, krzyżujące się ze sobą, reprezentują coś w rodzaju kalwarii. Pies Ganimedesa podnosi głowę i patrzy, jak jego pan unosi się w niebo.

Starożytna grecka bogini łowów Artemida reprezentuje dziewictwo, czystość i płodność. Ponadto była uważana za obrończynię małżeństwa, par małżeńskich i porodu. Artemida często występowała jako łowczyni, niosąc kołczan, włócznię i strzały. Była również przedstawiana w otoczeniu nimf podczas kąpieli w rzece. Kultowymi zwierzętami Artemidy, która była opiekunką dzikich zwierząt, były niedźwiedź i jeleń. Artemida z Efezu jest jednym z wizerunków bogini o wielu twarzach. Symbolizuje płodność. Historycy debatują na temat kulistych obiektów na figurze. Poglądy są rozbieżne. Niektórzy eksperci twierdzą, że jest to kobieca pierś, inni specjaliści uważają, że jest to kiść winogron. Jej nakrycie głowy i wystawny strój są ozdobione wieloma głowami byków i pszczół symbolizujących naturę i jej owoce.

Galleria degli Arazzi, o długości 100 metrów, została urządzona w 1790 roku na polecenie papieża Piusa VII i zainaugurowana w 1838 roku. Galeria otrzymała swoją nazwę od francuskiego miasta Arras i pochodnego słowa "arazzi", które oznaczało tkane dywany nie strzępiące włókien. Te kolorowe ubrania ze złotych i srebrnych nici zostały po raz pierwszy wykonane we Flandrii pod koniec XV wieku.

Niezależnie od tego, w którym miejscu pokoju stoi widz, jest on zaskoczony odkryciem, że Chrystus wydaje się iść naprzód. To właśnie czyni ten gobelin tak wyjątkowym. Osobliwością jest "ruchoma perspektywa", oparta na obliczeniach matematycznych.

Galeria Map Geograficznych jest jedną z trzech górnych galerii w Pałacu Apostolskim w Watykanie. Aby pomieścić Galerię Map Geograficznych, dobudowano jeszcze jedną kondygnację w skrzydle zachodnim.

Apartament Piusa V składa się z galerii z gobelinami i dwóch małych pokoi. Nie są one tak przestronne jak inne sale muzeum, takie jak Apartament Borgia.

Ostatnia Wieczerza to scena z Biblii, której nie trzeba przedstawiać. To ostatni posiłek w śmiertelnym życiu Jezusa Chrystusa. Zebrał swoich dwunastu uczniów.

Pokój Sobieskiego zawdzięcza swoją nazwę dużemu obrazowi polskiego malarza Jana Matejki (1838-1893).

Niepokalane Poczęcie głosi, że Dziewica Maryja została pierwotnie wybrana na Matkę Syna Bożego. Dlatego była wolna od grzechu pierworodnego i nie odziedziczyła go w chwili poczęcia.

Stanze Rafaela składa się ze Stanza dell'Incendio del Borgo, Stanza della Segnatura, Stanza di Eliodoro i Sala di Costantino. Freski, które widzimy, są przykładem tego, jak największy malarz Rafael Santi uwiecznił zarówno swoje imię, jak i imiona swoich nauczycieli i uczniów dzięki talentowi i hojności. Ale zacznijmy od samego początku. Historia Stanze rozpoczęła się w 1508 roku, kiedy papież Juliusz II przeniósł się z apartamentu Borgia, aby uniknąć wszelkich przypomnień o swoim poprzedniku, papieżu Aleksandrze VI Borgii.

Wojowniczy Maksencjusz sprowokował wojnę z lojalnym Konstantynem, w trakcie której doszło do bitwy pod Mostem Milwijskim w 312 roku. To właśnie tam Konstantyn poprosił Boga o pomoc w przeddzień bitwy, widząc przewagę wrogich sił. Wierzył, że wiara chrześcijańska może czynić cuda i prosił Boga o pozytywny wynik bitwy. Wieczorem Konstantyn i jego armia ujrzeli ogromny płonący krzyż na niebie, ponad słońcem. Wydawał się być zrobiony z gwiazd i nosił napis: "Tym symbolem zwyciężysz!".

Według legendy papież Leon I powstrzymał natarcie wojsk Hunów prowadzonych przez zdobywcę Attylę w drodze do Rzymu. Leon I ubrany w bogaty strój na białym koniu i otoczony kardynałami pojawił się przed Attylą.

Szkoła Ateńska to najsłynniejsze dzieło Rafaela. Wśród wielu dzieł sztuki renesansu jest jednogłośnie uznawane za najlepsze. W centrum znajdują się wielcy myśliciele Arystoteles i Platon. Platon nosi czerwoną pelerynę i przypomina Leonarda da Vinci. Podnosi ręce do góry. Odnosi się to do jego wizji i poglądów naukowych, zgodnie z którymi idee rozwijają się na niebie. Arystoteles w niebieskim stroju wskazuje w dół, twierdząc, że idee są nierozerwalnie związane z ziemskim życiem. Fresk przedstawia wielkich myślicieli przeszłości - Sokratesa otoczonego przez Platona i Diogenesa leżącego na schodach. Na pierwszym planie, u dołu, znajduje się Pitagoras otoczony uczniami. W centrum znajduje się zamyślony Heraklit, Euklides trzymający kompas, a obok niego Zoroaster i Ptolemeusz rozmawiający ze swoimi uczniami. Rafael po mistrzowsku umieścił na fresku około pięćdziesięciu postaci, poświęcając każdej z nich należytą uwagę i nadając im znaczące role. Ponadto rozmieszcza swoje postacie zgodnie z logiką, ale zachowując ich indywidualne cechy. Michał Anioł podobno odwiedził salę fresków i rozpoznał siebie na portrecie Herakleita. Był bardzo zadowolony, że Rafael sportretował go z dala od tłumu spierających się wichrzycieli.

Borgo to terytorium przylegające do Pałacu Papieży w Watykanie. W 847 roku wybuchł wielki pożar. Próby stłumienia płomieni zakończyły się sukcesem dopiero wtedy, gdy papież Leon IV wyszedł na loggię. Jego obecność wystarczyła, by ugasić pożar. Zasadniczo fakt ten jest głównym elementem fresku, choć Pałac Watykański i papież są przedstawieni w tle. Papież Leon IV nosi tiarę, białą sutannę i szkarłatny płaszcz. Wygłasza do Rzymian błogosławioną mowę. Raphael nie skupił się na cudzie dokonanym przez papieża, ale na przerażonych ludziach, którzy zostali zaskoczeni. Na pierwszym planie młoda matka z dzieckiem szukająca schronienia. Zdesperowane kobiety klęczą i modlą się o ratunek. Raphael namalował postacie z legendarnego poematu "Eneida", którym udało się uciec z pożaru Troi. Eneasz porwał swojego starego ojca Anchizesa. Po lewej stronie, obok Eneasza, znajduje się jego żona, młoda Creusa, a po prawej ich syn Ascanius.

Kaplica w południowo-zachodnim rogu wieży Borgia, do której wszedłeś, została założona w 1631 roku. Zanim stał się salą muzeum, ten niewielki pokój był częścią papieskiej rezydencji i służył do celów liturgicznych.

Apartament Borgia znajduje się bezpośrednio nad Pokojami Rafaela. Bernardino Pinturicchio i jego uczniowie byli zaangażowani w dekorowanie sal.

Początkowo Auguste Rodin nazwał swoją najważniejszą rzeźbę Poetą. Posąg został wyrzeźbiony jako część kompozycji poświęconej Boskiej Komedii i przedstawia Dantego patrzącego z góry na cierpienia grzeszników.

Woskowa rzeźba przedstawia portret żony artysty, Giuditty Pozzi, i ich syna Francesco. Rzeźba jest dynamiczna i plastyczna, choć nie ma wyraźnych kształtów. To jasny przykład rzeźby impresjonistycznej.

Pejzaż jest integralną częścią obrazów Dalego. Wiele elementów tego płótna - niekończąca się pustynia, cienkie blade postacie, wspaniałe chmury i wyraźne cienie obiektów - pojawia się w innych obrazach Dalego. Płótno przedstawia dziesięć postaci: pięć aniołów, czterech ludzi i białego jednorożca.

Adam, pierwszy człowiek na Ziemi, został obdarzony życiem z ręki Wszechmogącego. Umysł i wola przystojnego i silnego młodzieńca są jeszcze uśpione; wyciąga on bezwładnie rękę do Boga, który palcem wskazującym przekazuje życiodajną energię swojemu stworzeniu. Postać Adama posiada moc i siłę otrzymaną od Boga. Jego spojrzenie, zwrócone ku Bogu, jest pełne oczekiwania. To właśnie ta niewielka odległość między palcami Boga i Adama kryje w sobie istotę i magnetyczną siłę przyciągania całego dzieła. Wydaje się, że Stwórca wysyła człowiekowi prąd elektryczny, iskrę życia. Bóg jest przedstawiony jako lecący przez bezkresną przestrzeń Wszechświata. Za nim, niczym żagiel, unosi się płaszcz. Łączy on anioły otaczające Stwórcę. Anioł spogląda przez ramię Boga, uderzony pięknem pierwszego człowieka. Eksperci sztuki sugerują, że kontury peleryny przypominają kontury ludzkiego mózgu. Symbol ten ukazuje Boga jako najwyższy umysł, źródło ludzkich myśli i woli.

Jest to jeden z najbardziej złożonych i potężnych fresków pod względem projektu i poziomu złożoności. Na górze, po lewej stronie znajdują się aniołowie unoszący się w locie. W rękach trzymają symbole Męki Pańskiej - Krzyż, Gwoździe, Koronę Cierniową. Po prawej stronie aniołowie trzymają kolumnę biczowania i włócznię z gąbką nasączoną octem. Należy zauważyć, że anioły są pomalowane bez skrzydeł, co sprawia, że wyglądają jak zwykli ludzie. W centrum fresku znajduje się Matka Boska i Chrystus w otoczeniu świętych, oczekujący na wyrok. Postać Chrystusa jest największa, w dynamicznym szerokim geście, uchwycona w momencie ogłoszenia wyroku Sądu Ostatecznego. Historycy spierają się o sentymenty związane z gestem Chrystusa. Jedni twierdzą, że w ten sposób uspokaja otaczające go wzburzenie, inni, że jest to gest przekleństwa. Dziewica odwraca głowę, czekając na wynik sądu. Chrystus i Dziewica są otoczeni przez świętych męczenników. Trzymają rzeczy, które w taki czy inny sposób spowodowały ich śmierć. Na prawo od Chrystusa znajduje się siwobrody św. Piotr z dwoma kluczami niebios. Poniżej widzimy św. Bartłomieja z własną skórą, która została obdarta przez pogan. Twarz męczennika jest autoportretem Michała Anioła. Naprzeciw niego znajduje się św. Wawrzyniec z rusztem, na którym został spalony żywcem przez rzymskich pogan. Po prawej stronie, na jednej z chmur, widzimy św. Katarzynę Aleksandryjską w zielonej sukni. Trzyma ona koło zębate, które posłużyło jako narzędzie jej egzekucji. Nad św. Katarzyną znajduje się św. Paweł w czerwonej pelerynie. Obok niej klęczy św. Sebastian, trzymając w dłoni strzały. Rzymscy żołnierze strzelali do niego strzałami. Prosto nad Sebastianem św. Andrzej wydaje się schodzić na chmurze, trzymając krzyż w uniesionej ręce. Na dole po lewej stronie znajdują się młode dziewice, sybille i postacie ze Starego Testamentu. Pośrodku dolnej części znajdują się aniołowie Apokalipsy, którzy budzą zmarłych dmąc w trąby. Po prawej stronie, na dole, anioły i diabły sprawiają, że potępieni spadają do piekła. Na dnie znajduje się Charon, który przewoził dusze na swojej łodzi, aby doprowadzić je przed sędziego Minosa, którego ciało jest owinięte zwojami węża. Ponieważ fresk przedstawia nagie postacie, Michał Anioł był zaangażowany w konflikt z moralistami. Mistrz ceremonii Biagio da Cesena wezwał go do przestrzegania zasad. Skarżył się, że w tak świętym miejscu nie wolno było malować nagich postaci. Michał Anioł nie mógł zaprzeczyć mu bezpośrednio, ale odpowiedział w inny sposób. Po prawej stronie, u dołu, wśród zmarłych odprowadzanych do piekła namalował śmiesznego mężczyznę z oślimi uszami i okrytego zwiniętym wężem. Postać i twarz mężczyzny przypominały oblicze kardynała. Kiedy mistrz ceremonii zobaczył swoją twarz na fresku, poskarżył się papieżowi Pawłowi III. Odpowiedź papieża była genialna: "Mogę wydawać rozkazy na ziemi, a przynajmniej miałbym jakiś wpływ, jeśli chodzi o otchłań. Ale we wszystkich sprawach związanych z Piekłem jestem bezradny. Powinieneś porozmawiać o tym z Michałem Aniołem..."

Chrystus uroczyście wręcza swojemu uczniowi złote i srebrne klucze, dając mu tym samym pozwolenie na odpuszczanie grzechów i wpuszczanie dusz do nieba. Fresk ten ilustruje szesnasty rozdział Ewangelii Mateusza. Główne przesłanie fresku przedstawione jest w centrum: przekazanie apostołowi Piotrowi kluczy do królestwa niebieskiego.

Fresk przedstawia kilka najważniejszych wydarzeń z życia Mojżesza. Po prawej stronie Mojżesz wstawia się za Żydem, który pracuje na budowie i zostaje pobity przez nadzorcę. Mojżesz przypadkowo zabija Egipcjanina i ucieka z miasta.