Jest to jeden z najbardziej złożonych i potężnych fresków pod względem projektu i poziomu złożoności.
Na górze, po lewej stronie znajdują się aniołowie unoszący się w locie. W rękach trzymają symbole Męki Pańskiej - Krzyż, Gwoździe, Koronę Cierniową. Po prawej stronie aniołowie trzymają kolumnę biczowania i włócznię z gąbką nasączoną octem.
Należy zauważyć, że anioły są pomalowane bez skrzydeł, co sprawia, że wyglądają jak zwykli ludzie.
W centrum fresku znajduje się Matka Boska i Chrystus w otoczeniu świętych, oczekujący na wyrok. Postać Chrystusa jest największa, w dynamicznym szerokim geście, uchwycona w momencie ogłoszenia wyroku Sądu Ostatecznego.
Historycy spierają się o sentymenty związane z gestem Chrystusa. Jedni twierdzą, że w ten sposób uspokaja otaczające go wzburzenie, inni, że jest to gest przekleństwa.
Dziewica odwraca głowę, czekając na wynik sądu.
Chrystus i Dziewica są otoczeni przez świętych męczenników. Trzymają rzeczy, które w taki czy inny sposób spowodowały ich śmierć.
Na prawo od Chrystusa znajduje się siwobrody św. Piotr z dwoma kluczami niebios. Poniżej widzimy św. Bartłomieja z własną skórą, która została obdarta przez pogan. Twarz męczennika jest autoportretem Michała Anioła.
Naprzeciw niego znajduje się św. Wawrzyniec z rusztem, na którym został spalony żywcem przez rzymskich pogan.
Po prawej stronie, na jednej z chmur, widzimy św. Katarzynę Aleksandryjską w zielonej sukni. Trzyma ona koło zębate, które posłużyło jako narzędzie jej egzekucji. Nad św. Katarzyną znajduje się św. Paweł w czerwonej pelerynie.
Obok niej klęczy św. Sebastian, trzymając w dłoni strzały. Rzymscy żołnierze strzelali do niego strzałami. Prosto nad Sebastianem św. Andrzej wydaje się schodzić na chmurze, trzymając krzyż w uniesionej ręce.
Na dole po lewej stronie znajdują się młode dziewice, sybille i postacie ze Starego Testamentu. Pośrodku dolnej części znajdują się aniołowie Apokalipsy, którzy budzą zmarłych dmąc w trąby.
Po prawej stronie, na dole, anioły i diabły sprawiają, że potępieni spadają do piekła.
Na dnie znajduje się Charon, który przewoził dusze na swojej łodzi, aby doprowadzić je przed sędziego Minosa, którego ciało jest owinięte zwojami węża.
Ponieważ fresk przedstawia nagie postacie, Michał Anioł był zaangażowany w konflikt z moralistami.
Mistrz ceremonii Biagio da Cesena wezwał go do przestrzegania zasad. Skarżył się, że w tak świętym miejscu nie wolno było malować nagich postaci. Michał Anioł nie mógł zaprzeczyć mu bezpośrednio, ale odpowiedział w inny sposób. Po prawej stronie, u dołu, wśród zmarłych odprowadzanych do piekła namalował śmiesznego mężczyznę z oślimi uszami i okrytego zwiniętym wężem. Postać i twarz mężczyzny przypominały oblicze kardynała. Kiedy mistrz ceremonii zobaczył swoją twarz na fresku, poskarżył się papieżowi Pawłowi III. Odpowiedź papieża była genialna:
"Mogę wydawać rozkazy na ziemi, a przynajmniej miałbym jakiś wpływ, jeśli chodzi o otchłań. Ale we wszystkich sprawach związanych z Piekłem jestem bezradny. Powinieneś porozmawiać o tym z Michałem Aniołem..."
Oryginalny tekst autorski, zachowany bez zmian.
